Lek może być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny.
Dawkę ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od obrazu klinicznego i wyników oznaczeń parametrów gospodarki wodno-elektrolitowej.
Koncentrat podaje się w dożylnym wlewie kroplowym po uprzednim rozcieńczeniu lub jako dodatek do roztworów infuzyjnych.
Hiponatremia
W każdym przypadku lekarz ustali przyczynę hiponatremii i będzie dążył do jej eliminacji.
W ostrej hiponatremii objawowej, trwającej krócej niż 24 godziny, należy podwyższyć stężenie jonów sodowych w surowicy do 120-125 mmol/l w ciągu 24 godzin lub w krótszym czasie.
U pacjentów z objawową hiponatremią przewlekłą lub z hiponatremią o nie dającym się ustalić czasie trwania, stężenie jonów sodowych w surowicy należy podwyższać z szybkością 0,5 mmol/l do osiągnięcia stężenia 120-125 mmol/l. W ten sposób można uniknąć powikłań ze strony ośrodkowego układu nerwowego lub obrzęku płuc.
Wzrost stężenia jonów sodowych w surowicy w ciągu 24 godzin nie powinien przekroczyć 12 mmol/l.
Zatrucie wodne
Najczęściej podaje się 3% lub 5% roztwór chlorku sodu. Nie należy podawać więcej niż 100 ml/godzinę.
W 1 ml 3% roztworu NaCl znajduje się 0,51 mmol jonów sodowych, zaś w 1 ml 5% roztworu NaCl - 0,86 mmol jonów sodowych.
Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Inj. Natrii Chlorati 10% Polpharma
Nieodpowiednie i nadmierne dożylne podanie soli fizjologicznej (np. po zabiegach, u pacjentów z zaburzeniami czynności serca lub nerek itp.), może spowodować zwiększenie stężenia sodu we krwi skutkujące odwodnieniem narządów wewnętrznych (np. mózgu - co może prowadzić do zakrzepicy i krwotoku).
Działania niepożądane związane z nadmiarem chlorku sodu obejmują: nudności, wymioty, biegunkę, kurcze w jamie brzusznej, wzmożone pragnienie, zmniejszenie wydzielania śliny i łez, pocenie się, gorączkę, tachykardię, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy i płucny, zatrzymanie oddechu, bóle głowy, zawroty głowy, uczucie niepokoju, drażliwość, osłabienie, drżenie i sztywność mięśni, drgawki, śpiączkę i śmierć.
W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Lekarz podejmie decyzję o zastosowaniu leczenia objawowego.