Choroba afektywna dwubiegunowa dotyka nawet 2% społeczeństwa

Choroba afektywna dwubiegunowa sprawia, że chorzy cierpią z braku wewnętrznej równowagi. Mocno spolaryzowana huśtawka nastrojów przenosi chorego na zmianę w świat manii i depresji. Czy istnieje sposób na ustabilizowanie emocji i kontrolowanie choroby? Zobacz, skąd bierze się choroba afektywna dwubiegunowa i jak można z nią żyć.

Choroba afektywna dwubiegunowa − objawy

WHO podaje niepokojące liczby – 60 milionów ludzi na świecie boryka się z ChAD, najczęściej to młode osoby w wieku 20 − 30 lat. Choroba afektywna dwubiegunowa (w skrócie ChAD) to naprzemienne stany manii i depresji. Raz czujesz się bogiem, potem lądujesz na dnie wyczerpany po fazie euforii.

Objawy towarzyszące manii czy hipomanii obejmują podwyższony nastrój, chęć „przenoszenia gór”, potrzebę spotkań towarzyskich i interakcji z ludźmi, rozpoczynanie wielu aktywności na raz, przy czym brak koncentracji i skupienia nie pozwala ich dokończyć. W okresie „manii” mogą pojawić się tzw. urojenia wielkościowe, gdy chory ma poczucie wszechmocy i nieograniczonych możliwości. Blokowanie jego aktywności i zamierzeń często wywołuje u niego gniewną reakcję, której może towarzyszyć agresja lub autoagresja.

Zmęczenie okresami nadmiernego pobudzenia wyczerpuje organizm i umysł do tego stopnia, że chory zaczyna popadać w stan depresji. Objawy są charakterystyczne i łatwo dostrzegalne przez otoczenie: spadek nastroju, smutek, obojętność, brak motywacji i energii, wycofywanie się z relacji z innymi, niechęć do jakiegokolwiek działania.

Sprawdź też, jak kwarantanna wpływa na zdrowie psychiczne.

Choroba afektywna dwubiegunowa − przyczyny

Choroba afektywna dwubiegunowa – dziedziczenie

Przyczyną zaburzenia mogą być predyspozycje genetyczne. Jak pokazują statystyki występuje ono częściej u krewnych osób chorych. Ujawnienie się choroby może nastąpić w wyniku wpływu czynników środowiskowych, przewlekłego stresu, przyjmowania leków czy substancji psychoaktywnych.

Według psychologów i psychiatrów, u chorych pojawia się problem prawidłowego wygaszania reakcji stresowej przez organizm – aktywność receptorów odpowiedzialnych za tą czynność jest osłabiona. Wstępne analizy wskazują na podłoże genetyczne tej nieprawidłowości.

Sprawdź też, jak poradzić sobie z lękiem przed chorobami.

Choroba afektywna dwubiegunowa – dzieciństwo

Badania zaprezentowane w publikacji z 2008 roku „Beyond genetics: childhood affective trauma in bipolar disorder” zwracają uwagę na związek negatywnych doświadczeń z dzieciństwa a pojawieniem się ChAD. Coraz więcej dowodów sugeruje, że wiele chorych osób doświadczyło dziecięcej traumy, co mogło mieć neurobiologiczne konsekwencje.

Choroba afektywna dwubiegunowa − leczenie

Na terapii poznawczo-behawioralnej osoby cierpiące na ChAD mają okazję zapoznać się ze szkodliwymi mechanizmami choroby i własnych zachowań.

Pierwszy krok do udanej terapii to ich zrozumienie. Leczenie jest dobierane indywidualnie, a psychoterapia jest jego kluczowym elementem. Leki stabilizujące nastrój mogą, lecz nie muszą być potrzebne. Wszystko zależy od stopnia zaawansowania choroby i indywidualnych cech chorego.

Uwolnienie się od szkodliwych mechanizmów wymaga pracy na sobą, własną świadomością i umysłem. Nie zawsze to, co myślisz jest odzwierciedleniem faktów, a na ogół podejmujesz decyzje na podstawie tego, co podsuwają Ci myśli.

Niestety, bardzo często są to zniekształcenia poznawcze. Gdy dostrzegasz, jak myślenie wpływa na Twoje wybory i kształtuje Twoją rzeczywistość, możesz zacząć je modyfikować na swoją korzyść.

Sprawdź też leki i preparaty na stres i uspokojenie.

Niezbędne jest również przestrzeganie pewnych zasad dotyczących stylu życia, w tym:

• odstawienie używek (alkohol, substancje psychoaktywne)
• ograniczenie picia kawy
• regularny, umiarkowany wysiłek fizyczny (ćwiczenia, spacery, joga)
• lekka, zdrowa dieta
• regularne pory wstawania i zasypiania, dbanie o odpowiednią ilość snu
• unikanie stresu

Choroba afektywna dwubiegunowa nie zawsze jest wyrokiem. Wiele zależy od stopnia nasilenia okresów mani i depresji. W wielu przypadkach, wdrożenie właściwego leczenia i zwrócenie się o pomoc do bliskich specjalistów od psychologii i psychiatrii może pomóc choremu utrzymać chorobę w ryzach i żyć względnie normalnie.