Kolano skoczka. Czyli jakie mogą być skutki przeciążenia kolana?

„Kolano skoczka” to dość powszechny uraz stawu kolanowego. Jego fachowa nazwa to entezopatia więzadła rzepki. Zobacz, jak uniknąć tego urazu i gdzie szukać pomocy, kiedy dopadnie Cię ta kontuzja. Sprawdź też, jak poprawnie wykonać kilka ćwiczeń, które wzmocnią Twój układ ruchu i pomogą uniknąć „kolana skoczka”.

„Kolano skoczka” − co to właściwie jest?

Kolano skoczka to potoczna nazwa przeciążenia ścięgna więzadła rzepki. Więzadło to znajduje się bezpośrednio pod rzepką, w dolnej części kolana i łączy rzepkę z kością piszczelową. Przy takim urazie dochodzi do przeciążenia przyczepu ścięgna do kości. To może skutkować jego rozwarstwieniem.

Uraz taki ma charakter zwyrodnieniowy i jest wywoływany wieloma czynnikami. Głównym podłożem jego powstania jest powielanie nieprawidłowego wzorca ruchowego, przy ograniczonym zakresie ruchu i osłabionej stabilizacji. Oznacza to, że intensywna aktywność, która angażuje źle pracujący staw kolanowy, może skutkować „kolanem skoczka”.

Sprawdź też maści na bóle mięśni i stawów.

Nazwa ta obrazuje najczęstsze źródło tego urazu: ryzyko jego występowania jest zwiększone u osób, które uprawiają dyscypliny sportowe, gdzie wykonuje się dużą ilość skoków i zmian kierunku.

Jednak nie tylko czynniki mechaniczne mogą powodować przeciążenie ścięgna więzadła rzepki. Według fizjoterapeuty, Michała Roczka, przyczyn tego typu zmian zwyrodnieniowych możesz też doszukać się w funkcjonowaniu organów wewnętrznych.

„Napięcia w obrębie jamy brzusznej, powodujące złą transmisję sił oraz nieprawidłową pracę niektórych tkanek, mogą grozić przeciążeniem innych struktur”

− twierdzi Michał.

Jak więc łatwo zauważyć, charakter tego urazu jest dość skomplikowany i złożony.

Dyscypliny, przy uprawianiu których, najczęściej dochodzi do powstania „kolana skoczka” to w szczególności:

• bieganie
• koszykówka
• siatkówka
• piłka nożna
• tenis

„Kolano skoczka” − objawy

Osoby, które cierpią na „kolano skoczka” skarżą się na bolesność w przedniej lub dolnej części stawu kolanowego. Ból wzmaga się przy wykonywaniu podskoku lub przysiadu. Wtedy najlepiej wybrać się do fizjoterapeuty lub ortopedy. Staw kolanowy jest na tyle skomplikowaną strukturą, że stwierdzenie, że jakikolwiek ból kolana, jest właśnie tego typu przeciążeniem, może okazać się nieprecyzyjne.

Ból, który czujesz w kolanie może świadczyć często o niegroźnym napięciu mięśni lub powięzi. Dlatego specjalista, przez badanie dotykiem lub zlecenie dodatkowych analiz (USG lub rezonans magnetyczny), będzie w stanie dokonać właściwej diagnozy.

 Sprawdź też maści oraz leki na stłuczenia, siniaki i kontuzje.

„Kolano skoczka” − ćwiczenia i rehabilitacja

Leczenie zmian przeciążeniowych ścięgien jest procesem złożonym i wymaga działania na kilku płaszczyznach. Jeżeli zrezygnujesz z aktywności fizycznej, nie będziesz odczuwać bólu. Ale to za mało, żeby zacząć wyleczyć schorzenie. Po powrocie do sportu, dysfunkcja również powróci. Spowodowane jest to niewłaściwą pracą aparatu ruchu. To z kolei powoduje kompensację sił w okolicach więzadła rzepki. Dlatego bardzo ważne jest, żeby nauczyć się wykonywać poprawne ruchy. Najczęściej najważniejsze jest nauczenie się właściwej amortyzacji, która jest niezwykle istotna, chociażby w takich dyscyplinach jak bieganie.

W niektórych przypadkach zaleca się dodatkowo krioterapię (leczenie zimnem). Więcej o leczeniu zimnem możesz dowiedzieć się z artykułu: Krioterapia − leczenie bólu zimnem. Leczenie operacyjne, ze względu na wysokie ryzyko, stosuje się głównie, gdy rehabilitacja nie przynosi oczekiwanych efektów.

Jeżeli chcesz wrócić do pełnej sprawności, to przez pewien czas musisz przystopować z aktywnością, która może powodować przeciążenia kolan. Dlatego dyscypliny sportu, które wymieniłem wyżej, na czas rekonwalescencji, lepiej sobie odpuścić.

Po diagnozie, bardzo dobrze byłoby, gdyby rehabilitacją kierował fizjoterapeuta lub ortopeda. Specjalista prowadzi terapię tkanek miękkich (mięśnie, powięź) lub terapię wisceralną („masaż” organów wewnętrznych) i dokona korekcji w zakresie biomechaniki. Równocześnie wprowadzi pracę nad stabilizacją mięśni, które biorą udział w pracy kolana.

Terapia wisceralna przy „kolanie skoczka”

Żeby rehabilitacja trwała szybciej i była bardziej skuteczna, niektórzy specjaliści spoglądają na urazy kończyn holistycznie. Przyczyny kontuzji mogą też leżeć w organach wewnętrznych. Często terapie manualne, które obejmują pracę nad taśmami mięśniowo-powięziowymi, mogą nie wystarczyć dla trwałej poprawy pracy układu ruchu. I tu pojawia się terapia wisceralna, która dotyczy narządów jamy brzusznej.

„Organy wewnętrzne mają ogromny wpływ na transmisję sił w ciele, a ich zaburzenia (nawet nieodczuwalne) mogą wpływać na zwiększone ryzyko pojawiania się rozmaitych kontuzji”

−  twierdzi Michał Roczek.

Dzieje się tak, bo ciało zachowuje się jak złożony mechanizm. Problem w jednym miejscu, powoduje nieprawidłowy przepływ sił przez całe ciało. To w efekcie może przeciążać pewne struktury.

Bardzo często połączenia między poszczególnymi partiami ciała są zaskakujące. Może o tym świadczyć przykład zaburzeń wątrobowych, które są odczuwane jako kłucie w okolicach barku. Jeśli zatem zależy Ci na harmonijnej pracy całego ciała, warto wybrać się do właściwego specjalisty. Możliwe, że któraś z Twoich kontuzji jest wywołana właśnie tego typu zaburzeniami. Jeśli terapia na organach wewnętrznych brzmi dla Ciebie zbyt przerażająco, nie obawiaj się jej! Sprowadza się ona do nieinwazyjnego masażu właściwych punktów na ciele, które odpowiadają pracy odpowiednich narządów w jamie brzusznej.