Mimo ogromnej wiedzy jaką posiadamy na temat ciała człowieka, organizm ludzki potrafi niekiedy płatać figle i w nieoczekiwany sposób reagować na leczenie. Przykładem takiego zjawiska jest choroba posurowicza (z ang. serum sickness), czyli zespół ogólnoustrojowych objawów, które rozwijają się po podaniu niektórych leków i innych substancji leczniczych. Czym są te substancje? Skąd bierze się choroba posurowicza i jak wyglądają jej objawy?
Czym jest choroba posurowicza?
Skąd bierze się choroba posurowicza? U jej podstaw leży nadwrażliwość typu III. Jest to reakcja oparta na powstawaniu kompleksów immunologicznych „antygen – przeciwciało”. Może ona zachodzić w Twoim organizmie po wprowadzeniu do krwiobiegu obcego antygenu. Przykładem takich antygenów są obcogatunkowe białka, jak końska anatoksyna błonicza czy tężcowa. Są to także leki, pod wpływem których układ immunologiczny zaczyna produkować przeciwciała. Powstałe w ten sposób immunoglobuliny łączą się z obcym antygenem i formują patogenne kompleksy. Kompleksy te, zamiast być efektywnie usuwanie z Twojego organizmu, odkładają się w tkankach i wywołują stan zapalny.
Sprawdź też leki przeciwbólowe.

W zależności od czynnika sprawczego, wyróżnić można dwa rodzaje choroby posurowiczej:
- klasyczną postać choroby posurowiczej
- reakcję typu choroby posurowiczej
W klasycznej postaci choroby posurowiczej objawy rozwijają się po podaniu pacjentowi obcogatunkowego białka jak końska antytoksyna. Podaje się ją po to, żeby zwalczyła egzotoksyny produkowane przez określone mikroorganizmy jak maczugowiec błonicy, laseczkę tężca czy laseczkę jadu kiełbasianego.
No dobrze. Ale dlaczego właściwie lekarze dają pacjentom te preparaty? Substancje taką lekarz może Ci podać jeżeli istnieje zagrożenie błonicą, tężcem, jadem kiełbasianym czy na przykład ugryzła Cię żmija.
Klasyczny typ reakcji posurowiczej występuje też po podaniu leków należących do grupy przeciwciał monoklonalnych jak infliksymab czy rytuksymab.
Reakcję typu choroby posurowiczej możesz zaobserwoać natomiast pod wpływem leków, między innymi antybiotyków beta-laktamowych jak penicylina czy amoksycylina i sulfonamidów.

































