Swędząca wysypka przy chorobach zakaźnych. Jakie są jej rodzaje?

Zmiany skórne i swędząca wysypka to bardzo częsty objaw chorób zakaźnych. Ich przyczyną często są wirusy. Do chorób wirusowych, przy których pojawiają się wykwity na skórze, należą miedzy innymi ospa wietrzna, półpasiec czy tzw. choroba bostońska. Jak odróżnić swędzące krostki na ciele i jak wyglądają zmiany skórne w poszczególnych chorobach?

Ospa wietrzna − czym się objawia?

Ospa wietrzna to choroba ogólnoustrojowa wywołana przez pierwotne zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca (varicella-zoster virus, VZV). Jest on spokrewniony z wirusami Herpes, który wywołuje zarówno ospę wietrzną, jak i półpaśca. Najczęściej chorobę przechodzi się w wieku dziecięcym. Ale może one też dotyczyć dorosłych. Okres wylęgania ospy wynosi około 10 − 23 dni.

Swędząca wysypka na ciele charakteryzuje się rumieniowymi plamkami, które przechodzą kolejno w grudki, pęcherzyki, krostki, następnie nadżerki i strupki. W jednym czasie, na skórze obecne są wykwity w różnym okresie rozwoju. Zmianom skórnym może towarzyszyć świąd szczególnie w fazie gojenia. Wysypka występuje najczęściej na tułowiu i na głowie. Wykwity na skórze mogą pojawić się zanim zaobserwujesz inne oznaki choroby, czyli tzw. objawy prodromalne, takie jak złe samopoczucie, osłabienie, gorączka czy bóle mięśniowe. W trakcie trwania choroby mogą pojawić się również stany podgorączkowe czy gorączka.

Sprawdź też maści na problemy dermatologiczne.

Ospa u dzieci przebiega najczęściej łagodnie. Dorośli ciężej przechodzą ospę wietrzną. Ta swędząca wysypka na ciele, szczególnie u dzieci, prowadzi do dużego dyskomfortu. Wydrapywanie zmian często prowadzi do nadkażeń bakteryjnych.

Choroba zwykle ma charakter samoograniczający i wymaga postępowania objawowego. W cięższych przypadkach lub u osób w upośledzeniem odporności lekarz może wprowadzić leczenie przyczynowe i zapisać preparat z acyklowirem.  Wspomagająco  przy ospie stosuje się środki odkażające, które zapobiegają nadkażeniom bakteryjnym i leki przeciwświądowe na skórę i przeciwgorączkowe.

U osób z niedoborami odporności choroba może mieć bardzo ciężki przebieg. Choroba charakteryzuje się wysoką zakaźnością, a największe stężenie wirusa VSV występuje w płynie pęcherzyków występujących na skórze. Zachorować może każdy, kto nie chorował wcześniej na ospę lub nie był szczepiony. Po przechorowaniu ospy wietrznej wirus przechodzi w stan latencji.

Swędząca wysypka na ciele u dorosłych przy półpaścu

Półpasiec jest to reaktywacja zakażenia wirusa ospy i półpaśca (VSV) i występuje u osób, które w przeszłości chorowały na ospę. Objawia się pęcherzykami na rumieniowym podłożu, które pękają i tworzą nadżerki, a następnie strupki. Zmiany skórne obejmują 1 − 3 sąsiednich dermatomów po jednej stronie ciała. Co ciekawe, nie przekraczają zazwyczaj linii środkowej ciała.

Po ustąpieniu zmian skórnych mogą pojawić się dolegliwości bólowe, zwane neuralgią popółpaścową. Choroba wymaga leczenia swoistego − podawanym w formie doustnej lub dożylnej preparatem acyklowiru. Podobnie jak w przypadku ospy, ważne jest, żeby nie dopuścić do nadkażeń bakteryjnych poprzez odkażanie zmian skórnych.

Sprawdź też maści i preparaty na problemy skórne.

Swędząca wysypka przy chorobie bostońskiej − choroba dłoni, stóp i jamy

Choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, potocznie nazywana chorobą bostońską czy bostonką, to choroba infekcyjna, która jest wywołana przez wirusy z grupy Coxsackie. Należą one do rodzaju enterowirusów. Chorobą można zarazić się poprzez bezpośredni kontakt z osobą chorą − drogą kropelkową lub fekalno-oralną.

Okres wylęgania choroby trwa kilka dni, zwykle 3 − 5. W pierwszej fazie choroby − okresie objawów prodromalnych − występuje gorączka, osłabienie, brak apetytu, bóle kostno-mięśniowe i złe samopoczucie. Po około 2 dniach pojawiają się pierwsze wykwity skórne. Najczęściej są to zmiany plamisto-grudkowe, które pojawiają na powierzchni dłoniowej rąk i podeszwowej stóp. Na błonie śluzowej jamy ustnej występują czerwone punkciki. Zmiany skórne ustępują samoistnie po około tygodniu. Około 2 − 6 tygodni po zachorowaniu na chorobę dłoni, stóp i jamy ustnej może dochodzić do tzw. onychomadezy, czyli oddzielania się płytki paznokciowej od macierzy paznokcia. Przebieg choroby jest najczęściej łagodny, a powikłania występują bardzo rzadko.