Starczowzroczność to schorzenie, które pojawia się u człowieka wraz z upływem czasu. Presbiopia, czyli osłabienie wzroku z wiekiem, to naturalny proces, który jest efektem zmniejszania się elastyczności soczewki. Zobacz, jak radzić sobie ze starczowzrocznością i jak można ją skorygować?
Starowzroczność − co to takiego?
Starowzroczność, czy też presbiopia, to nic innego jak pogarszanie się wzroku w raz z wiekiem. Upływ czasu ma wpływ, na jakość i sprawność oka. To właśnie procesy starzenia się soczewki powodują pogorszenie się wzroku wraz z wiekiem.
Po 45. roku życia wzrok stopniowo się osłabia, a obraz zaczyna się rozmywać. Paradoksalnie napisy i treści widziane z większej odległości są dużo łatwiejsze do odczytania niż te widziane z bliska. Odpowiedzialna za to jest presbiopia, która stopniowo osłabia bliskie widzenie.
W oku znajduje się układ optyczny, który łamie wiązki światła i ogniskuje je na siatkówce. Cały układ optyczny oka składa się z rogówki, soczewki, cieczy wodnistej i ciała szklistego. Z wiekiem zmniejsza się elastyczność soczewki, a tym samym jej zdolność do akomodacji. Akomodacja to właśnie zdolność dostosowania i zmiany kształtu soczewki w oku w ten sposób, żeby tak samo dobrze oglądać przedmioty znajdujące się blisko, jak i te daleko. Ze spadkiem elastyczności soczewki, ostrość widzenia z bliska spada, po 60. roku życia oko praktycznie przestaje akomodować, a soczewka ulega całkowitemu stwardnieniu.
Sprawdź też, czym jest zespół suchego oka.

Problemem przy starczowzroczności jest oddalający się z czasem tzw. punkt bliży wzrokowej. Punkt ten oznacza najbliższy punkt, jaki oko jest w stanie ostro widzieć, właśnie dzięki akomodacji. U młodego człowieka, odległość ta wynosi zwykle około 10 cm od oka, a wraz z wiekiem zwiększa się. Powoduje to problemy z wyostrzaniem obrazu obiektów obserwowanych z bliska. Zwykle zamiany te uwidaczniają się podczas czytania.


































